So much responsibility in place of a vanished tail

Fra Dinosaur Egg til Dinosaur Skeleton. Her er Szymborskas dikt i engelsk oversettelse, oversatt av Barańczak og Cavanagh. Dette og mange andre av hennes dikt kan man finne på google books. 

Dinosaur Skeleton
Beloved Brethren, 
we have before us an example of incorrect proportions.  

Behold! the dinosaur skeleton’s looms above –   

Dear Friends, 
on the left we see the tail trailing into one infinity,  

on the right, the neck juts into another – 

  
Esteemed Comrades,  

in between, four legs that finally mired in the slime  

beneath this hillock of a trunk –   

Gentle Citizens,  

nature does not err, but it loves its little joke:  

please note the laughably small head –   

Ladies, Gentleman,  

a head this size does not have room for foresight,  

and that is why its owner is extinct –   

Honored Dignitaries,  

a mind too small, an appetite too large,  

more senseless sleep than prudent apprehension –   

Distinguished Guests,  

we’re in far better shape in this regard,  

life is beautiful and the world is ours –   

Venerated Delegation,  

the starry sky above the thinking reed  

and moral law within it –   

Most Reverend Deputation,  

such success does not come twice  

and perhaps beneath this single sun alone –   

Inestimable Council,  

how deft the hands,  

how eloquent the lips,  

what a head on these shoulders –   

Supremest of Courts,  

so much responsibility in place of a vanished tail –

Flerstemt

"What is translation? On a platter

A poet's pale and glaring head,

A parrot's screech, a monkey's chatter,

And profanation of the dead."

Vladimir Nabokov

Den lille tronen

Her er et lite utdrag fra Den lille tronen; en polsk barnebok jeg har oversatt, og som nå er kommet ut på Gyldendal Forlag i serien Verdens Beste Bildebøker:

"Gucia bodde i et kongerike langt, langt borte. Det var egentlig ganske fint å være prinsesse, og Gucia likte det godt. Det var bare én ting Gucia ikke likte: Å sitte på tronen."

Kosmos

Gombrowicz, Kosmos (1965)

"Opowiem inną przygodę dziwniejszą…

Pot, idzie Fuks, ja za nim, nogawki, obcasy, piach, wleczemy się, wleczemy, ziemia, koleiny, gruda, błyski ze szklistych kamyczków, blask, upał brzęczy, gorąco drgające, czarno od słońca, domki, płoty, pola, lasy, ta droga, ten marsz, skąd, jak, dużo by gadać, prawdę mówiąc byłem zmęczony ojcem i matką, w ogóle rodziną, zresztą chciałem odwalić przynajmiej jeden egzamin, a też zaczerpnąć zmiany, wyrwać się, pobyć gdzieś daleko. (…)

Był to wróbel. Wróbel wisiał na drucie. (…)

Szczególne. Powieszony ptak. Powieszony wróbel. Ta ekscentryczność krzyczała tutaj wielkim głosem i wskazywała na rękę ludzką, która wdarła się w gąszcz, ale kto? Kto powiesił, po co, jaki mógł być powód?… myślałem w gmatwaninie, w tym rozrośnięciu obfitującym w milion kombinacji, a trzęsąca jazda koleją, noc hucząca pociągiem, niewyspanie, powietrze, słońce (…) koleiny, grudy, obcasy, nogawki, kamyczki, liście, wszystko w ogóle przypadło naraz do tego wróbla, jak tłum na kolanach, a on zakrólował, ekscentryk… i królował w tym zakątku."

"Men la meg fortelle dere en annen, enda merkeligere historie…

Svette, der går Fuks, så jeg, bukseben, hæler, sand, vi sleper oss av gårde, jord, hjulspor, klumper, glimt av skinnende småstein, glans, heten summer, skjelvende varme, alt er svart av sol, hus, gjerder, enger, skoger, denne veien, denne marsjen, hvorfra, hvordan, man kan si mye, hvis sannheten skal sies var jeg trett av min far og mor, familien generelt, dessuten ville jeg få unna i alle fall en eksamen, men også få en forandring, komme meg vekk, være et annet sted. (…)

Det var en spurv. En spurv hang på en ståltråd. (…)

Merkverdig. En hengt fugl. En hengt spurv. Denne skrikende eksentrisiteten tydet på at et menneske hadde invadert dette tilfluktstedet, men hvem kunne dette være? Hvem hadde hengt spurven, hvorfor, hva kunne grunnen være … tenkte jeg i dette voksende kaoset med sine endeløse komplikasjoner, og den skjelvende togreisen, natten som buldret av tog, søvnløsheten, luften, solen (…) hjulspor, jordklumper, hæler, bukseben, småsteiner, bladverk, alt dette kastet seg plutselig mot denne spurven, kastet seg ned på kne, og han tronte, triumferende og eksentrisk, over dette lille sted."

Reading now

Reisefieber, Mikołaj Łoziński

"Najgorsze są wspomnienia, których nie lubię pamiętać (...) Przypominają mi się w szczególach, których jeszcze tydzień temu nie pamiętałem. Żyłem przecież z nimi, tyle lat musiały gdzieś we mnie być. Troche jak nocna burza, która budzi ze snu. Rano słońce, ani śladu deszczu. I dopiero parę nocy później, kiedy znów tak pada, przypomina się tamta burza."

"De verste er minnene som jeg ikke liker å huske (...) De kommer tilbake til meg med alle detaljene som jeg ikke husket for en uke siden. Jeg levde jo med dem, i så mange år må de ha vært et sted i meg. Litt som et nattlig tordenvær som vekker oss opp av søvnen. Om morgenen er det sol, ingen tegn til regn. Og først et par netter senere, når det regner slik igjen, husker man det andre tordenværet."